** tok tok tok **
Asar! Ang sarap-sarap ng tulog ko tapos biglang may kakatok! Bad trip!
** tok tok tok **
"Sandali lang! Babangon na!"
** tok tok tok **
Aba mas malakas ang katok ng kung sino man ang nasa labas ng pinto!
"Ito na nga eh! Sandali lang!"
Binuksan ko ang pinto..
"Kuya! Si Gulda (Golda) patay na!"
Natigilan ako. Ang pinakamamahal kong si Golda, pumanaw na! Si Golda na walang malay. Si Golda na ang alam lang gawin sa buhay e lumangoy sa kanyang mumunting aquarium. Si Golda na hindi ko nabigyan ng sapat na atensiyon. Dali-dali akong nagtapis ng twalya at binuksan ang pinto. Hindi ko na pinansin si Inday na nakatayo sa labas ng aking pintuan na may hawak pang sandok. Pumunta ako sa sala kung saan nakalagay ang aquarium ni Golda..
"Inday! Inday! Inday! Nasaan na si Golda?!"
"Eh di binigay ku na kay Mena" (Mina). Si Mina ang pusang gala na piniling manirahan sa pad ko.
"Ha?! Pinakain mo si Golda kay Mina?! Bakit?!" Naglalabasn na ang mga ugat ko sa leeg habang tinatanong si Inday.
"Eh anu naman ang gagawin ku sa guldpis? Ip-pritu ku?! Kuya hindi yata masarap 'yun"
Kung hindi lang masama pumatay ng tao, malang pinaglalamayan na ngayon si Inday!
Hindi ko na sinagot ang napaka galing kong kasama sa bahay. Bumalik ako sa kwarto at nagibhis. Kailangan kong magluksa! Kailangan kong bigyan ng respeto ang pagpanaw ng pinakamamahal kong si Golda...
Sa park ako nagpunta. Sa park ko ipagluluksa ang pagkamatay ni Golda. Hawak ang mga pinagpipitas kong mga bulaklak, nilagay ko ang mga ito sa ilalim ng puno na lagi kong tinatambayan. Haay. Wala na si Golda.
Nagpunta ako sa isang pet shop para tumingin ng mga isda na pwede kong ipalit kay Golda. Pero iba pa din si Golda. Oo madami siyang kamukha, pero nagiisa lang si Golda.
Bumili ako ng isang pares ng Goldfish. Naisip ko, siguro hindi sila malulungkot kasi magkasama sila. Hindi katulad ni Golda na magisa lang. Ano naman kaya ang ipapangalan ko sa mga bago kong isda? Golda Junior? Golda II? Hmm..
Loise and Clark! Tama. Tandem silang dalawa! Si Loise nalang yung mas malaki ang mata. Tapos si Clark naman yung mas malaki ang ulo. Hehe. Perfect!
-----
Si kontrabidang Inday, sabi sa akin pag uwi ko ng bahay..
"Kuya sana Tilapya nalang ang binili nyo. O Bangus kaya. Para 'pag namatay, pwede pa natin ulamin!"
Gustuhin ko mang magalit kay Inday dahil pinakain 'nya si Golda kay Mina, natawa nalang ako.
Iba ka talaga Inday!
March 11, 2009
March 09, 2009
Dream
Head throbbing like hell and sweat trickling down the side of my face, I walked back to my pad. Everything is going crazy! Twisting and turning like they're not going to stop. I can feel my stomach turning upside down.
I can't throw up now! Not when there's like over a hundred people around me!
I looked over to my right, safe. Over to my left, safe. No! Not safe! I don't feel like it's safe. Not unless there's another soul who'll cross the street. So when a car or a bus come rushing around, it wouldn't hit me!
Nice thought! Anyway, while waiting for another person to cross the busy street, I'll sit right here in the gutter... One, Two, Three, Four, Five... Knockout! I was unconscious.
I opened my eyes and there you were. Arms wide open, eyes staring and lips smiling. I can't see your whole profile though, because there's a light emanating behind you.
I tried to call you but decided not to. We're ten steps apart. And even if I did, you wouldn't hear me. A cab stopped in front of me. I shooed him away since he's blocking you from me. When the cab moved forward, you're gone as well. Where did you go? You can't simply vanish into thin air.
I blinked, you're still not there. Wait! Someones calling my name! Could it be you? How? I closed my eyes. Squished 'em even. When I opened my eyes, I was in my room...
It was just a dream. But boy would I love to get back to that dream! I want to understand what happened. I want to know why was my head throbbing like crazy. I want to know who you are. I want to know why were you looking at me that way. I want to know why were you reaching for me. I wonder who you are. Hmm..
I can't throw up now! Not when there's like over a hundred people around me!
I looked over to my right, safe. Over to my left, safe. No! Not safe! I don't feel like it's safe. Not unless there's another soul who'll cross the street. So when a car or a bus come rushing around, it wouldn't hit me!
Nice thought! Anyway, while waiting for another person to cross the busy street, I'll sit right here in the gutter... One, Two, Three, Four, Five... Knockout! I was unconscious.
I opened my eyes and there you were. Arms wide open, eyes staring and lips smiling. I can't see your whole profile though, because there's a light emanating behind you.
I tried to call you but decided not to. We're ten steps apart. And even if I did, you wouldn't hear me. A cab stopped in front of me. I shooed him away since he's blocking you from me. When the cab moved forward, you're gone as well. Where did you go? You can't simply vanish into thin air.
I blinked, you're still not there. Wait! Someones calling my name! Could it be you? How? I closed my eyes. Squished 'em even. When I opened my eyes, I was in my room...
It was just a dream. But boy would I love to get back to that dream! I want to understand what happened. I want to know why was my head throbbing like crazy. I want to know who you are. I want to know why were you looking at me that way. I want to know why were you reaching for me. I wonder who you are. Hmm..
March 07, 2009
Totoo Ba?
Sabi nila, pag nagmahal ka daw, dapat yung buong-buo. Dapat yung walang itinatago. 'Yung walang pagdududa.
E paano kung napaka dami mong nakikitang dahilan para magduda? Pilitin mo mang sabihin sa sarili mo na walang ginagawang kakaiba ang partner mo, e alam mo sa sarili mo na meron naman. Itatanggi mo na makati ang jowa mo, pero sa loob-loob mo, minumura mo na siya ng palihim!
Napaka komplikado ng pag-big! Napaka hirap intindihin. Kung kailan nararamdaman mo nang mahal mo na siya, at saka mo naman mapapansin ang mga kakaibang bagay na ginagawa niya. Hindi mo alam kung sinasadya ba niya o tanga lang siya!
Ipapahawak sayo ang telepono, pero puro pakikipaglandian ang laman ng inbaks. Mga kung kani-kaninong pangalan at iskrin name ang naka-save sa drafts. Lintek na yan! Gaguhan ba?! Pero pag hindi naman kayo magkasama, nakakatunaw kung mag text sa sobrang lambing.
Punyetang pag-ibig yan!!!
-----
Hindi naman ako bitter... Ü
E paano kung napaka dami mong nakikitang dahilan para magduda? Pilitin mo mang sabihin sa sarili mo na walang ginagawang kakaiba ang partner mo, e alam mo sa sarili mo na meron naman. Itatanggi mo na makati ang jowa mo, pero sa loob-loob mo, minumura mo na siya ng palihim!
Napaka komplikado ng pag-big! Napaka hirap intindihin. Kung kailan nararamdaman mo nang mahal mo na siya, at saka mo naman mapapansin ang mga kakaibang bagay na ginagawa niya. Hindi mo alam kung sinasadya ba niya o tanga lang siya!
Ipapahawak sayo ang telepono, pero puro pakikipaglandian ang laman ng inbaks. Mga kung kani-kaninong pangalan at iskrin name ang naka-save sa drafts. Lintek na yan! Gaguhan ba?! Pero pag hindi naman kayo magkasama, nakakatunaw kung mag text sa sobrang lambing.
Punyetang pag-ibig yan!!!
-----
Hindi naman ako bitter... Ü
March 02, 2009
Stranded

I miss you Mom. So much! If I can give anything just to see you again, I'd give the world! I need you. Badly! I guess you know my dilemma at the moment. I don't know how to resolve this. Nor how should I go about it. All I know is, I need you!
My brain is telling me to stay. But my heart is asking me to resign. I'm not happy anymore! At first I thought, if I hang around, I might probably like it here. I thought I already do. As it turned out, I don't have enough reason to stay. No one gave me enough reason to stay.
Will a couple of months do? I'll just tie-up some loose ends then I'll be on my way...
February 16, 2009
Instinct
I'm committed!
Yet I can't seem to find the security I need.
I'm not asking for a lot. I just want to feel loved and cared for.
But that's not what I'm feeling.
Call it paranoia, I prefer to call it instinct.
I can't seem to shake this feeling off that something is happening.
Something that will eventually hurt me.. Deeply.
My instinct is usually right.
This time, I hope I'm way off target.
I hope...
Yet I can't seem to find the security I need.
I'm not asking for a lot. I just want to feel loved and cared for.
But that's not what I'm feeling.
Call it paranoia, I prefer to call it instinct.
I can't seem to shake this feeling off that something is happening.
Something that will eventually hurt me.. Deeply.
My instinct is usually right.
This time, I hope I'm way off target.
I hope...
December 24, 2008
Resolution (Yeah Right!)
I've been thinking of a resolution since it's a new year, but I can't think of any! I wrote down down some stuffs but I don't think I can do 'em..
1. Quit smoking - This has been on my New Year's resolution for like 5 years now! But I can't stop! My system is constantly craving for nicotine! Hehe. So much for will-power!Ü
2. Stop drinking alcoholic beverages - Yeah right! As if I can do this one! Goodluck to me!
3. Stop spending too much - No comment!
4. Be productive at work - I'm trying... I just hope this dedication stays for the whole year!
5. Go home and visit my family - This one, I truly will. By hook or by crook, I will visit my family!
---
Happy New Year sa'kin!Ü
I got myself a present....
Isang napakalaking stuffed dog!
1. Quit smoking - This has been on my New Year's resolution for like 5 years now! But I can't stop! My system is constantly craving for nicotine! Hehe. So much for will-power!Ü
2. Stop drinking alcoholic beverages - Yeah right! As if I can do this one! Goodluck to me!
3. Stop spending too much - No comment!
4. Be productive at work - I'm trying... I just hope this dedication stays for the whole year!
5. Go home and visit my family - This one, I truly will. By hook or by crook, I will visit my family!
---
Happy New Year sa'kin!Ü
I got myself a present....
Isang napakalaking stuffed dog!
December 17, 2008
'Tis the Season..
Nang dumating ako sa office kagabi, nakita ko na karamihan sa agents e nagkukumpulan sa harap ng kwarto ko. Parang may sinisilip.
Parang may shooting lang ah!
"Anong meron?" tanong ko.
"Sir, may napakalaking gift sa table mo!"
"Ha?"
"Naks! May secret admirer si sir!"
"Asus! Tigilan na 'yan. Mag log-in na at mag take na kayo ng calls"
"Sir, buksan mo muna yung gift mo para makita namin!"
"Baka galing sa kuya ko, padala sa'kin for Christmas."
"Ahh...."
'Pag pasok ko sa room, dali-dali kong sinara ang pinto at ni-lock. Ang hindi alam ng agents ko, galing sa akin mismo yung regalo.
Oo. Pinadalahan ko ang sarili ko ng regalo. Siyempre, alam na alam ko ang laman. Isang pares ng itim na medyas na inilagay sa napakalaking karton. Regalo ko sa sarili ko ngayong Pasko. Ayoko mang aminin, pero naaawa ako sa sarili ko. Almost 5 years ko nang sine-celebrate ang Pasko ng mag-isa dito sa Pilipinas. And since last week, puro exchange gift nalang ang ginagawa ng mga agents sa production floor. Ang mas nakakainggit, hindi ako kasali. Para sa mga agents lang daw kasi 'un.
Fine! Kung ayaw nila akong isali e di huwag! Pero deep inside, nakakalungkot. May nere-receive man akong mga gift every Christmas, either panyo or picture frame palagi. Hindi naman sa nagco-complain ako, ang sa akin lang, alam mong hindi pinag isipan yung regalo.
OK lang naman sa akin yung panyo, kasi lagi naman ako nawawalan ng panyo. Pero mas OK sana kung, yung gift sa akin e from the heart. Ang hirap i-explain. Basta.
I'm not asking for an expensive gift or anything. I just want something that truly matters. Like what I said, yung tipong from the heart. I'm not sure what it is, pero something that will mean "deep". Yung tipong ganun. Haay.
--
Jingle Bells
Jingle Bells
Jingle all the way..
Oh what fun, it is to ride
in a one-horse open sleigh...
Sana next year mas masaya na..
Haay..
Parang may shooting lang ah!
"Anong meron?" tanong ko.
"Sir, may napakalaking gift sa table mo!"
"Ha?"
"Naks! May secret admirer si sir!"
"Asus! Tigilan na 'yan. Mag log-in na at mag take na kayo ng calls"
"Sir, buksan mo muna yung gift mo para makita namin!"
"Baka galing sa kuya ko, padala sa'kin for Christmas."
"Ahh...."
'Pag pasok ko sa room, dali-dali kong sinara ang pinto at ni-lock. Ang hindi alam ng agents ko, galing sa akin mismo yung regalo.
Oo. Pinadalahan ko ang sarili ko ng regalo. Siyempre, alam na alam ko ang laman. Isang pares ng itim na medyas na inilagay sa napakalaking karton. Regalo ko sa sarili ko ngayong Pasko. Ayoko mang aminin, pero naaawa ako sa sarili ko. Almost 5 years ko nang sine-celebrate ang Pasko ng mag-isa dito sa Pilipinas. And since last week, puro exchange gift nalang ang ginagawa ng mga agents sa production floor. Ang mas nakakainggit, hindi ako kasali. Para sa mga agents lang daw kasi 'un.
Fine! Kung ayaw nila akong isali e di huwag! Pero deep inside, nakakalungkot. May nere-receive man akong mga gift every Christmas, either panyo or picture frame palagi. Hindi naman sa nagco-complain ako, ang sa akin lang, alam mong hindi pinag isipan yung regalo.
OK lang naman sa akin yung panyo, kasi lagi naman ako nawawalan ng panyo. Pero mas OK sana kung, yung gift sa akin e from the heart. Ang hirap i-explain. Basta.
I'm not asking for an expensive gift or anything. I just want something that truly matters. Like what I said, yung tipong from the heart. I'm not sure what it is, pero something that will mean "deep". Yung tipong ganun. Haay.
--
Jingle Bells
Jingle Bells
Jingle all the way..
Oh what fun, it is to ride
in a one-horse open sleigh...
Sana next year mas masaya na..
Haay..
Subscribe to:
Posts (Atom)